• Rehabilitacja ręki po udarze

    Tekst alternatywnyPoprawa funkcji ręki, to poza przywróceniem lokomocji, podstawowe założenie w rehabilitacji pacjentów po udarach. Niezwykle rzadko udaje się odzyskać pełną sprawność dłoni i palców, lecz nawet niewielka poprawa, pozwalająca na samoobsługę w czynnościach dnia codziennego, znacznie wpływa na jakość życia chorego.
    Główny problem w procesie rehabilitacji stanowi narastająca spastyczność. Nadmierne napięcie zginaczy palców i nadgarstka może prowadzić do powstania przykurczy zgięciowych, uniemożliwiających efektywne wykorzystywanie kończyny oraz utrudniających pielęgnację.
    Na skutek uszkodzenia kory czuciowo-ruchowej dochodzi również do deficytu ruchowego, którego intensywność zależy od rozległości uszkodzenia.
    Celem rehabilitacji kończyny górnej jest zatem odtworzenie funkcji chwytnej ręki oraz wzorca ruchu dla czynności użytecznych. Często bowiem zdarza się, że nawet pacjenci, którzy są w stanie wykonać większość czynności ręka porażoną, używają jej tylko w minimalnym stopniu. Tymczasem nawet bardzo niewielki zakres ruchu w stawie łokciowym, dający możliwość czynnego zgięcia i prostowania łokcia, przy jednoczesnym zachowaniu zdolności chwytnych pozwala pacjentowi na samodzielność w podstawowych czynnościach dnia codziennego.
    Rehabilitacja powinna zatem obejmować ćwiczenia bierne i czynno-bierne, wykonywane przy pomocy fizjoterapeuty oraz ćwiczenia czynne z użyciem stolika do ćwiczeń ręki lub przyrządów do ćwiczeń manualnych. Również ćwiczenia czynne, powinny być przynajmniej w początkowym okresie nadzorowane przez rehabilitanta.
    Poza kinezyterapią wskazane jest stosowanie zabiegów fizykalnych, obniżających napięcie mięśniowe, zmniejszających ból oraz ułatwiających torowanie dośrodkowe bodźców. Zastosowanie znajduje tutaj np.krioterapia czy tonoliza.
    Liczne badania dowodzą, że przezskórna elektryczna stymulacja mięśni ręki niedowładnej przynosi poprawę siły mięśniowej zarówno w przypadku chorych świeżo po udarze jak i u pacjentów w okresie przewlekłym. Krioterapia natomiast u prawie wszystkich pacjentów powoduje zmniejszenie lub nawet całkowite zniesienie napięcia mięśniowego.
    Zaobserwowano jednakże, że zarówno w przypadku tonolizy jak i krioterapii uzyskana poprawa zależy od czasu jaki upłynął od udaru. Najbardziej dynamiczna jest ona w okresie do trzech miesięcy po udarze.