• Psychomotoryka


    Terapia psychomotoryczna opiera się na wiedzy neurofizjologicznej. Jej celem jest zorganizowanie, utrwalenie nowych połączeń synaptycznych. Jest skierowana nie tylko do dzieci, może być stosowana z powodzeniem u osób dorosłych mających problemy ze swoją psychiką czy motoryka. Za pośrednictwem sensoryczności i aktywności ruchowej ciała oprawia zaburzone funkcje umysłowe i cielesne. Rozpoczyna się ona od ciała, bo to ono mam nieświadomą świadomość tego, co dla niego dobre.
    Zanim dziecko zacznie mówić przystosowanie się do życia będzie sposobem odbierania świata zewnętrznego. Bodźce między światem zewnętrznym a dzieckiem wyzwalają emocje- te przekształcają się w odczucia,a wszystko razem jest rejestrowane przez układ nerwowy.
    Terapia przez aktywność cielesną jest czasem jedyną możliwością, która pozwala dotrzeć do pacjenta, niezależnie od wieku. Istotne w psychomotoryce jest globalne spojrzenie na jednostkę, terapia dotyczy nie tylko samego pacjenta, ale także jego otoczenia. Jest, więc to leczenie kompleksowe, czasem z udziałem psychologa, psychiatry.
    Terapia psychomotoryczna jest istotnym uzupełnieniem terapeutycznych oddziaływań specjalistów fizjoterapii. Połączenie tradycyjnych metod fizjoterapeutycznych takich jak: kinezyterapia, masaż, fizykoterapia z elementami psychomotoryki wykorzystującymi relaksację, taniec, metodę Orlik, muzykoterapię zwiększa efektywność terapii.
    Psychomotoryka pozwala dopełnić program usprawniania. Przy pomocy psychiatry, psychologa, terapeuty zajęciowego, rehabilitanta i psychomotoryka zostaje stworzony zespół, który współpracując ze sobą zapewnia kompleksową opiekę nad Pacjentem.
    Terapia psychomotoryczna powinna odbywać się w ustalonych terminach, raz w tygodniu.